Biblia
Różni autorzy
Wyraz „biblia” pochodzi od greckiego wyrazu „biblion” i oznacza „zwój papirusu, księgę”. Wyraz „testament” wywodzi się natomiast z łacińskiego „testamentum” (pierwotnie z języka hebrajskiego) i dosłownie oznacza „przymierze”.
Biblia, inaczej Pismo Święte, jest jednym z najważniejszych źródeł, z których czerpie kultura europejska. Chrześcijanie i Żydzi uważają Biblię za pismo natchnione przez Boga. Mówi się, że jej autorem jest sam Duch Święty, działający przez proroków i ewangelistów. Dlatego też Biblia nazywana jest dziełem teandrycznym, czyli związanym z Bogiem i człowiekiem. Wszystkich autorów Pisma Świętego (a w szczególności Starego Testamentu) nie sposób wymienić, gdyż pochodzą oni z różnych pokoleń, a wielu z nich pozostało anonimowymi. Ponadto przez liczne uzupełnienia skrybów czy redaktorów ustalenie stuprocentowego autorstwa często okazuje się niemożliwe. Tradycyjnie np. autorstwo „Psalmów” przypisuje się królowi Dawidowi, zaś autorstwo „Pieśni nad Pieśniami” królowi Salomonowi.
Pismo Święte dzieli się na Stary i Nowy Testament. W katolickich wydaniach Biblii znajdziemy 73 księgi, z których 46 pochodzi ze Starego, a 27 z Nowego Testamentu. W wydaniach protestanckich podział ksiąg jest następujący: 39 i 27, natomiast wyznawcy judaizmu uznają tylko 39 ksiąg (ze Starego Testamentu). Pierwotnie księgi Starego Testamentu były zapisane w trzech językach: hebrajskim, aramejskim i hellenistycznej grece, a Nowy Testament prawie w całości powstał w grece (oprócz Ewangelii św. Mateusza i św. Marka, które najprawdopodobniej zostały spisane w języku aramejskim lub hebrajskim). Św. Hieronim przetłumaczył Pismo Święte na łacinę. Jest to tzw. Wulgata (rozpowszechnienie, ujednolicenie tekstu biblijnego). Nie ma pewności, w jakiej części św. Hieronim przetłumaczył Nowy Testament. 25 sierpnia 1599 roku zostało wydane drukiem Pismo Święte w przekładzie ks. Jakuba Wujka: jezuity, teologa, pisarza religijnego, autora jednego z najbardziej znanych przekładów Biblii na język polski.
Streszczenie lektury „Biblia”
Przypowieść o talentach
Pewien człowiek przed wyjazdem przywołał swoich służących, by przekazać im pod opiekę majątek. Było ich trzech i otrzymali kolejno: pięć talentów, dwa talenty i jeden talent. Podczas nieobecności swojego pana pierwsza dwójka podwoiła otrzymane pieniądze. Ostatni służący zakopał monetę w ziemi. Po powrocie pan rozliczył się ze swoimi pracownikami. Tych, którzy pomnożyli majątek, nagrodził. Pozostałemu odebrał monetę, przekazując ją temu, który miał ich najwięcej, a potem wyrzucił złego sługę z domu.
Przypowieść o siewcy
Podczas siewu ziarna poupadały w różnych miejscach. Z drogi wydziobały je ptaki. Na skałach nie mogły zapuścić korzeni, więc szybko uschły. Inne zostały zduszone przez ciernie. Tylko te, które trafiły na żyzną glebę, wydały plon: stokrotny, sześćdziesięciokrotny lub trzydziestokrotny. Jezus objaśnił tę przypowieść w następujący sposób – ci, którzy nie rozumieją Słowa Bożego, są jak ziarno na drodze, ponieważ zły porywa to, co zostało zasiane w ich sercu. Ci, którzy przyjmują Słowo, ale odwracają się od Boga, kiedy są prześladowani z powodu wiary, są jak ziarno na skale, bez korzenia. Do ziarna wśród cierni przyrównuje ludzi, którym Słowo przysłaniają troski dnia codziennego. Owoce wiary wydają tylko ci, którzy słuchają Słowa i rozumieją je – oni są jak żyzna gleba.
Z Księgi Rodzaju
Świat stworzony przez Boga
Pierwszego dnia Bóg stworzył niebo i ziemię, po czym oddzielił światłość od ciemności, nazywając je dniem i nocą. Drugiego dnia oddzielił wodę od sklepienia, a sklepienie nazwał niebem. Trzeciego dnia zgromadził wodę w jedno miejsce, nazywając ją morzem. Dzięki temu ukazała się ziemia, której kazał pokryć się roślinami. Czwartego dnia powstały ciała niebieskie, w tym Słońce i Księżyc. Piątego dnia Bóg stworzył zwierzęta morskie oraz ptactwo, nakazując im się rozmnażać. Szóstego dnia to samo uczynił z bydłem i zwierzętami żyjącymi na ziemi oraz pod nią. Po tym stworzył człowieka na swój obraz: mężczyznę i kobietę. Mieli rozmnażać się i panować nad całą ziemią. Bóg widział, że to, co zrobił, było dobre. Siódmego dnia postanowił odpocząć, a ten dzień pobłogosławił i uczynił świętym.
Z Księgi Rodzaju
Dzieje Noego - potop
Kiedy ludzie grzeszyli coraz więcej, Bóg zaczął żałować swojego dzieła. Postanowił oczyścić ziemię. Tylko Noe żył w przyjaźni z Bogiem, dlatego Ten postanowił ostrzec mężczyznę. Udzielił mu wskazówek, jak powinien zbudować arkę, polecił zabrać na nią żonę, synów (Sema, Chama i Jafeta) oraz ich żony, a także samca i samicę spośród wszystkich istot żyjących, aby nie wyginęły. Noe posłusznie zbudował arkę, a Bóg zapowiedział, że deszcz będzie padał czterdzieści dni i czterdzieści nocy. Kiedy potop się rozpoczął, Noe miał już sześćset lat. Wody unosiły się po deszczu jeszcze przez sto pięćdziesiąt dni. W tym czasie utonęło wszystko, co nie znajdowało się na arce. Wreszcie Pan zesłał wiatr i woda opadała przez kolejne sto pięćdziesiąt dni. Noe wysyłał ptaki, by dowiedzieć się, czy ziemia zaczęła się odsłaniać. Wreszcie pewnego dnia gołębica przyniosła mu gałązkę z drzewa oliwnego. Po jakimś czasie Bóg kazał Noemu i jego rodzinie opuścić arkę. Mężczyzna zbudował ołtarz i złożył Panu ofiarę. Bóg obiecał, że mimo tego, iż usposobienie człowieka jest złe już od młodości, nie ześle więcej takiego potopu na ziemię. Pobłogosławił rodzinie Noego, a jako znak nowego przymierza z ludźmi, rozpostarł na niebie tęczę.
