Stowarzyszenie umarłych poetów

Krótkie

Rozdział I

  W Akademii Weltona rozpoczęła się inauguracja nowego roku szkolnego. Byli na niej obecni uczniowie, ich rodzice, nauczyciele, a także niektórzy absolwenci. Gale Nolan, dyrektor szkoły, zapalił symboliczny płomień wiedzy i przekazał go pierwszoroczniakom. Następnie przemawiał o wysokich wymaganiach wobec uczniów i czterech filarach szkoły, którymi były: tradycja, honor, dyscyplina i doskonałość. Przedstawił również zebranym nowego anglistę – Johna Keatinga. Jednym z nowych uczniów był Todd Anderson. Rodzice przenieśli go z innej szkoły, mając na uwadzę osiągnięcia jego starszego brata w Akademii.

Rozdział II

  Dyrektor przydzielał uczniom zajęcia pozalekcyjne. Todd został zaproszony do jego gabinetu wraz z Overstreetem, Perrym, Daltonem i Cameronem. Nolan poinformował nowego ucznia o zasadach szkoły i obowiązku uczęszczania na zajęcia pozalekcyjne. Toddowi nie podobało się to, że nie będzie mógł chodzić na wioślarstwo, ale był zbyt nieśmiały, by dyskutować z dyrektorem.
  Perry Neil przedstawił się Andersonowi i powiedział, że będą mieszkać razem w jednym pokoju. Gdy nowy uczeń się rozpakowywał, jego współlokatora odwiedzali co chwila przyjaciele. Todd był bardzo nieśmiały i praktycznie się do nich nie odzywał. Niespodziewanie w pokoju pojawił się ojciec Neila.

Rozdział III

  Pan Perry kazał synowi zrezygnować z zajęć Księgi Pamiątkowej Akademii. Uważał, że Neil ma zbyt wiele obowiązków na głowie i powinien się zająć nauką. Marzył o tym, że syn zostanie lekarzem. Chłopcu było bardzo przykro, ponieważ w tym roku miał objąć stanowisko redaktora naczelnego.

Rozdział IV

  Todd Anderson bardzo się stresował pierwszym dniem zajęć. Lekcje były wyjątkowo nudne, a nauczyciele surowi. Dopiero spotkanie z panem Keatingiem, nowym nauczycielem języka angielskiego, zrobiło na uczniach wrażenie. Pozwolił on zwracać się do siebie zwrotem z wiersza Walta Whitmana, który brzmiał: O, kapitanie mój, kapitanie! Następnie dosadnie wytłumaczył uczniom zasadę carpe diem. W Sali Reprezentacyjnej wisiały stare fotografie absolwentów Akademii. Pan Keating zauważył, że większość z nich już nie żyje. Nie różnili się znacznie od jego uczniów. Też mieli plany, marzenia i ambicje. Pan Keating nie był jednak pewien, czy udało się im je zrealizować, co stanowiło przestrogę dla wychowanków Akademii Weltona. Ci wciąż mieli czas, by odmienić własne życie i zacząć czerpać z niego radość.

Rozdział V

  Nauczyciel wychowania fizycznego dał uczniom niezły wycisk. Gdy chłopcy brali prysznic, Meek zaproponował wspólną naukę tego wieczoru. Knox wytłumaczył, że niestety nie będzie mógł towarzyszyć kolegom, ponieważ został zaproszony do rodziców ojca – państwa Danburry.
  Dr Hager odprowadził chłopca na obiad. Państwo Danburry okazali się bardzo miłymi ludźmi. Knox nie mógł się jednak skupić na rozmowie z nimi, ponieważ jego myśli krążyły wokół pięknej dziewczyny, którą zobaczył w ich domu. Była ona partnerką Cheta, syna państwa Danburry, i nazywała się Chris.
  Następnego dnia na lekcji języka angielskiego Neil został poproszony o przeczytanie artykułu Pritcharda „Zrozumieć poezję”. Gdy skończył, pan Keating skrytykował tekst cenionego badacza literatury, mówiąc, że są to kompletne bzdury. Następnie wyrwał z podręcznika strony, na których mieścił się artykuł Pritcharda, i to samo zalecił zrobić swoim wychowankom. Wytłumaczył, że są wartości, które powinny być dla człowieka bezcenne. Były nimi poezja, romans, miłość i piękno.

Rozdział VI

  Podekscytowany Neil Perry przybiegł do swoich kolegów siedzących w refektorium. Przyniósł Książkę Pamiątkową rocznika pana Keatinga. Chłopcy wyczytali z niej, że ich anglista był członkiem „Stowarzyszenia umarłych poetów”. Byli bardzo ciekawi, co kryło się za tą tajemniczą nazwą.
  Po lekcjach przyjaciele spotkali pana Keatinga i postanowili go wypytać. Nauczyciel początkowo nie chciał zdradzać szczegółów, ale w końcu uległ. Wraz z kolegami spotykali się w grocie, gdzie czytali poezję Shelleya, Thoreau, Whitmana, a także własne wiersze. Aby zostać członkiem stowarzyszenia, trzeba było być umarłym, stąd tajemnicza nazwa tej organizacji. W związku z tym nawet pan Keating jawił się dopiero jako nowicjusz. Gdy chłopcy zostali sami, Neil zaproponował, by wznowili spotkania stowarzyszenia.

Rozdział VII

  Kiedy Neil wszedł do swojego pokoju, zauważył na biurku prezent od pana Keatinga – antologię poezji. Gdy uczniowie bursy położyli się spać, Neil, Todd, Charles, Cameron, Knox i Meeks ruszyli w kierunku groty. Szli przez gęsty las. Na widok strumienia i dźwięk wodospadu wiedzieli, że są już blisko. Grotę ostatecznie znalazł Charlie.
  Na początku chłopcy uprzątnęli miejsce. Następnie Neil przeczytał formułę otwierającą spotkanie. Kolejno uczniowie czytali wiersze z książki pana Keatinga. Nie robił tego tylko Todd, który był nieśmiały i nie mógł się przemóc. Neil poinformował członków stowarzyszenia o tym, że jego współlokator będzie pełnił funkcję sekretarza.
  Następnego dnia na lekcji języka angielskiego pan Keating tłumaczył uczniom, że trzeba nieustannie zmuszać się do innego patrzenia na świat. Dla zademonstrowania owego pomysłu wskoczył na biurko i zaproponował, by jego uczniowie zrobili to samo. Na następną lekcję chłopcy mieli napisać własny wiersz i przeczytać go na głos w klasie. Todd był tym zadaniem bardzo zestresowany.
  Po lekcji Knox udał się rowerem pod szkołę Chris. Gdy zauważył ukochaną w objęciach Cheta, poczuł wielką zazdrość. Tymczasem Todd próbował pisać wiersz, gdy nagle do jego pokoju wbiegł Neil. Poinformował współlokatora o tym, że wie już, co chce robić w życiu. Pragnie być aktorem i zamierza wziąć udział w castingu na rolę do dramatu Szekspira „Sen nocy letniej”. Todd próbował przemówić mu do rozsądku, ponieważ wiedział, jakie pan Perry ma podejście do zajęć pozalekcyjnych syna. Neil się tym jednak nie przejmował. Próbował również wyjaśnić koledze, że ten powinien być bardziej pewny siebie.

Rozdział VIII

  Na kolejnym spotkaniu „Stowarzyszenia umarłych poetów” Knox rozmyślał o swojej ukochanej. Neil szybko opuścił grotę, ponieważ spieszył się na casting teatralny. Po spotkaniu chłopcy ruszyli na zajęcia wychowania fizycznego. Ku ich zaskoczeniu lekcję prowadził pan Keating, który postanowił, że obecność na niej nie będzie obowiązkowa. Wymyślił uczniom zadanie polegające na kopaniu przez nich piłki po wcześniejszym przeczytaniu na głos wręczonego im cytatu. Były to fragmenty wierszy. Całą zabawę umilała uczniom muzyka klasyczna puszczana przez magnetofon przez pana Keatinga.
  Po lekcjach Neil ogłosił kolegom, że udało mu się dostać rolę Puka. W obecności Todda wyjął maszynę do pisania i podszywając się za swojego ojca, zaczął przygotowywać zgodę na udział syna w przedstawieniu. Współlokator był zaniepokojony jego zachowaniem.
  Następnego dnia na lekcji języka angielskiego Todd został poproszony o przeczytanie swojego wiersza. Chłopak przyznał się nauczycielowi, że nic nie napisał. Pan Keating zdawał sobie sprawę z ograniczeń ucznia i za pomocą specjalnych metod sprawił, że Todd wyrecytował wiersz. Chłopak był z siebie bardzo dumy. Po lekcji Neil osobiście mu pogratulował.
  Jeszcze tego samego dnia chłopcy spotkali się w grocie. Neil przyniósł statuetkę bożka jaskini i na jego głowie zapalił świecę. Przyjaciele czytali wiersze, a wieczór umilała im gra Charlesa na saksofonie. Miłe spotkanie przerwał rozgoryczony Knox, który wyjawił, że dłużej nie wytrzyma bez ukochanej i idzie do niej zadzwonić. Pełni obaw przyjaciele ruszyli za nim. Rozmowa z Chris przyniosła zaskakujące rezultaty. Zaprosiła ona Knoxa na imprezę Cheta, którą urządzał w mieszkaniu rodziców, gdyż ci wyjechali na kilka dni. Chłopak był podekscytowany.

Rozdział IX

  Na próbie spektaklu Neil został pochwalony przez nauczycielkę za umiejętności aktorskie. Gdy wracał do bursy, zaniepokoił go widok samotnie siedzącego Todda. Cichy współlokator wyznał, że ma dziś urodziny, a od rodziców dostał taki sam zestaw przyborów szkolnych, co rok temu. Todd żalił się, że ci nie kochają go tak bardzo, jak słynnego starszego brata, Jeffreya. Neilowi było żal kolegi, więc zaczął go pocieszać.
  Następnego dnia na dziedzińcu szkoły odbyła się nietypowa lekcja języka angielskiego. Pan Keating przeprowadzał eksperyment, podczas którego Pitts, Cameron i Chapman mieli maszerować. Po jego zakończeniu nauczyciel podzielił się z uczniami wnioskami, do jakich doszedł. Według niego bardzo trudno jest być sobą i stawiać opór presji społecznej. Zauważył, że uczniowie tylko na początku maszerowali we własnym tempie, po chwili ich krok był jednostajny i płynny. Na niekonwencjonalną lekcję pana Keatinga spoglądał z okna zaniepokojony dyrektor Nolan.
  Tego dnia Charlie pojawił się na spotkaniu stowarzyszenia w towarzystwie dwóch sympatycznych dziewczyn – Tiny i Glorii. Oświadczył również, że od teraz nazywa się Nuwanda. Chłopcy byli na niego zdenerwowani za to, że bez ich zgody przyprowadził nowe członkinie.
  Tymczasem Knox dotarł na imprezę Cheta. Gdy wszedł do środka, poczuł się nieco zagubiony. Zaczepiło go dwóch umięśnionych chłopaków, z którymi pił drinki i rozmawiał. Po tym zaczął się przechadzać się po pokoju, w którym było pełno całujących się par.

Rozdział X

  Knox usiadł na kanapie. W jego plecy wlepiały się całujące pary. Okazało się, że jedną z nich jest Chris i Chet. Chłopiec nie mógł oderwać wzroku od ukochanej. Po chwili jego pożądanie było tak wielkie, że zaczął namiętnie dotykać ciało Chris. Dziewczyna była pewna, że robi to jej chłopak, i była zachwycona. Knox oddawał się rozkoszom do momentu, gdy przez przypadek wypadła mu szklanka z ręki. Wtedy zapalono światło i wszystko wyszło na jaw. Chet rzucił się na Knoxa i zaczął go okładać.
  W tym czasie chłopcy i dziewczęta w grocie spożywali alkohol i czytali wiersze. Nuwanda ogłosił kolegom, że jutro ukaże się w szkolnym czasopiśmie artykuł o tym, że „Stowarzyszenie umarłych poetów” żąda, by do Akademii zaczęły uczęszczać dziewczyny. Chłopcy byli zbulwersowani jego nieodpowiedzialnym zachowaniem.
  Charlesowi udało się zostać z Tiną sam na sam w grocie. Chłopak liczył na to, że dojdzie między nimi do czegoś więcej. Dziewczyna powiedziała mu jednak, że znacznie różni się od jej poprzednich partnerów i przez resztę wieczoru chce czytać z nim poezję.

John Keating

  W młodości był uczniem Akademii Weltona i należał do „Stowarzyszenia umarłych poetów”. Został nauczycielem języka angielskiego. Prowadził swoje lekcje w oryginalny sposób. Wyróżniał się kreatywnością i nieszablonowym myśleniem. Chciał wzbudzić w chłopcach prawdziwe zamiłowanie do poezji i skłonić ich do samodzielnego myślenia. Został niesprawiedliwie oskarżony o samobójstwo Neila i zwolniony z Akademii. Neil Perry: Bardzo sympatyczny i inteligentny chłopak. Był jednym z najlepszych uczniów Akademii. Miał ojca, który nie pozwalał mu realizować pasji. Należał do „Stowarzyszenia umarłych poetów”. To on znalazł w Pamiątkowej Księdze informacje o panu Keatingu i stowarzyszeniu. Wbrew woli ojca zagrał rolę Puka w przedstawieniu „Sen nocy letniej” i został zabrany przez niego do domu w celu przeniesienia do innej szkoły. Chłopiec z rozpaczy popełnił samobójstwo, strzelając do siebie z rewolweru.

Todd Anderson

  Był nowym uczniem Akademii Weltona. Rodzice przenieśli go tam z Balincrest. Ojciec ciągle porównywał go z jego starszym bratem, Jeffreyem. Todd należał do „Stowarzyszenia umarłych poetów”. Był współlokatorem Neila Perry’ego. To on pod koniec powieści jako pierwszy stanął na ławce, żeby pożegnać pana Johna Keatinga. Todd Anderson przeszedł przemianę wewnętrzną. Z początku cichy i niepewny siebie chłopak, ostatecznie jako jedyny nie podpisał się pod pismem oskarżającym nauczyciela angielskiego o śmierć Neila.

Knox Overstreet

  Pogodny i uprzejmy chłopak. Należał do „Stowarzyszenia umarłych poetów”. Na przyjęciu u państwa Danburry spotkał Chris Noel, dziewczynę Cheta. Zakochał się w niej do szaleństwa i od tamtej pory robił wszystko, by zdobyć ukochaną. Chodził za nią po lekcjach, aż pewnego razu przyszedł do jej szkoły i wyznał, że ją kocha. Został również pobity przez Cheta na imprezie, ponieważ dotykał Chris. Ostatecznie Knoxowi udało się przekonać do siebie Chris.

Charlie Dalton

  Należał do „Stowarzyszenia umarłych poetów”. To on napisał w gazetce szkolnej artykuł o potrzebie koedukacji w Akademii Weltona. Przyznał się do tego przed dyrektorem na apelu i został cieleśnie ukarany za swój czyn. Zmienił swoje imię na Nuwanda i bez pytania kolegów o zdanie przyprowadził do groty dziewczyny. Charlie był dobrym chłopcem, ale miał skłonność do popadania w tarapaty. Jego porywcze i impulsywne zachowanie doprowadziło do tego, że został wyrzucony ze szkoły.

Richard Cameron

  Jeden z uczniów Akademii Weltona. Należał do „Stowarzyszenia umarłych poetów”. Nie był zbyt lubiany przez kolegów. Uważali, że jest lizusem. Cameron okazał się zdrajcą, wyjawił dyrektorowi nazwiska członków stowarzyszenia i obciążył pana Keatinga winą o samobójstwo Neila Perry’ego.

Chet Danburry

  Chłopak Chris, syn państwa Duanburry. Był wysportowany, przystojny i arogancki. Uczęszczał przez chwilę do Akademii Weltona, ale nie sprostał wymaganiom szkoły.

Steven Meeks

  Należał do „Stowarzyszenia umarłych poetów”.

Gerard Pitts

  Należał do „Stowarzyszenia umarłych poetów”. Jego nazwisko oznaczało „litość, politowanie, współczucie”.

Gale Nolan

  Dyrektor Akademii Weltona. Nie znosił sprzeciwu. Był rygorystyczny i surowo karał uczniów za wszystkie przewinienia. Nie wzbudzał sympatii, chłopcy się go bali. Zmusił uczniów do podpisania się pod pismem oskarżającym Keatinga o śmierć Neila.

Pan Perry

  Ojciec Neila. Marzył o tym, żeby jego syn studiował medycynę. Nie pozwalał mu realizować swoich pasji. Był surowy i oschły. Po tym, jak Neil wziął udział w spektaklu, postanowił przenieść go do innej szkoły.

McAllister

  Nauczyciel łaciny w Akademii Weltona. Ostrzegał pana Keatinga przed skutkami jego niekonwencjonalnych metod nauczania.

Chris Noel

  Dziewczyna Cheta, obiekt uczuć Knoxa. Po czasie uległa czarowi umarłego poety.

Dr Hager

  Nauczyciel matematyki w Akademii Weltona.

George Hopkins

  Jeden z uczniów Akademii Weltona.

Joe Danburry

  Ojciec Cheta.