Wojciech Młynarski piosenki

Jesteśmy na wczasach

  To jeden z najbardziej rozpoznawalnych utworów Wojciecha Młynarskiego, utrzymany w tonie lekkiej anegdoty, a jednocześnie zawierający charakterystyczne dla autora obserwacje obyczajowe i celną satyrę. Tekst przedstawia scenę z turnusu w górskim uzdrowisku, gdzie na tle zabaw i flirtów rozgrywa się mały dramat basisty – zakochanego nieszczęśliwie w „pannie Krysi z turnusu trzeciego”.
  Na pierwszy rzut oka utwór wydaje się komiczny i błahy. Opowiada historię wakacyjnego zauroczenia, w której głównym bohaterem staje się orkiestrant – muzyk grający na kontrabasie. To on, niewidoczny dla większości uczestników zabawy, obserwuje pannę Krysię i śni o wielkiej miłości. Jednak jego uczucie pozostaje jednostronne, a on sam ogranicza się do „anonsowania” kolejnych dedykacji: Dla sympatycznej panny Krysi z turnusu trzeciego / Od przystojnego pana Waldka, pucio, pucio. W tej powtarzalności kryje się ironiczny komentarz Młynarskiego do banalnych rytuałów towarzyskich, w których romantyczne gesty tracą głębię i stają się pustymi konwencjami.
  Panna Krysia, centralna postać turnusu, jawi się jako symbol atrakcyjności i obiekt zbiorowego pożądania. To wokół niej koncentrują się spojrzenia mężczyzn, to dla niej padają dedykacje i rozbrzmiewa muzyka. Ona sama wydaje się obojętna – przechadza się po parkiecie, tańczy z panem Mietkiem czy Waldkiem, nigdy jednak nie zwracając uwagi na basistę. Ta asymetria uczuć buduje komizm utworu, ale jednocześnie pokazuje uniwersalną sytuację – samotność człowieka, którego uczucia pozostają niezauważone...

Róbmy swoje

  „Róbmy swoje” to jeden z najbardziej rozpoznawalnych utworów Wojciecha Młynarskiego, który szybko stał się nie tylko piosenką, ale wręcz mottem pokolenia. Młynarski napisał go w 1978 roku, w czasach głębokiego PRL-u, kiedy życie społeczne i polityczne naznaczone było absurdem, propagandą i ograniczeniami wolności. Na tym tle jego piosenka brzmi jak wezwanie do zachowania godności i sensu poprzez uczciwą, wytrwałą pracę – bez względu na to, co dzieje się wokół.
  Już sam refren: Róbmy swoje! / Pewne jest to jedno, że / Róbmy swoje! – zawiera esencję przesłania. To wezwanie do działania, ale działania spokojnego, konsekwentnego i na własną miarkę, a nie rewolucyjnego. Młynarski sugeruje, że choć jednostka nie ma wpływu na wielką politykę, może wciąż robić swoje – uczyć, tworzyć, rozwijać się, zachowywać kulturę, sztukę i wolność słowa. Tym samym piosenka staje się pochwałą „cichego oporu”, codziennej pracy, która w dłuższej perspektywie ma większe znaczenie niż spektakularne zrywy.
  Treść utworu została skonstruowana na serii anegdot i przykładów. Młynarski przywołuje postacie znane z historii i kultury: Noego, Kolumba, Nobla, i w komicznych, przerysowanych wręcz scenkach pokazuje, jak inni podważali ich działania, a mimo to bohaterowie robili swoje. To zabieg humorystyczny, a zarazem dydaktyczny – pokazuje, że tylko dzięki upartemu, konsekwentnemu działaniu można dojść do czegoś trwałego...

W Polskę idziemy

  To jedna z najbardziej charakterystycznych i satyrycznych piosenek Wojciecha Młynarskiego, w której autor z ogromnym talentem łączy humor, ironię i społeczną obserwację. Piosenka została napisana w latach siedemdziesiątych, ale jej przesłanie i obrazowość są tak trafne, że do dziś pozostaje ona aktualnym i rozpoznawalnym portretem polskiej mentalności.
  Już od pierwszych wersów uderza kontrast między codziennością a weekendowym „wybuchem wolności”. W tygodniu – jak mówi narrator – Polacy są cisi jak ta ćma , szarzy jak ten dym, przytłoczeni obowiązkami, znużeni monotonią i ograniczeniami życia w systemie. Codzienność jawi się tu jako ciasna koszula, która pije nas , męczy i tłamsi. Jednak wystarczy nadejście weekendu, by pojawił się mus odreagowania – i wtedy właśnie „idziemy w Polskę”.
  Refren, powtarzający się z energią, brzmi jak swoisty hymn: W Polskę idziemy drodzy panowie / W Polskę idziemy / Nim pierwsza seta zaszumi w głowie / Drugą pijemy. To satyryczny obraz narodowej tradycji biesiadnej, w której alkohol, wspólnota i odreagowanie są lekarstwem na szarą, trudną codzienność. Młynarski nie moralizuje wprost – raczej z ciepłym humorem i dystansem pokazuje typowe mechanizmy: najpierw picie Za fart, za dzieci / Za zdrowie żony, potem wspólne wzruszenia patriotyczne (czerwone maki, ojczyzna, blizna), a na końcu sen Z twarzą wtuloną w kotlet schabowy panierowany. Ten ironiczny kontrast – patos wielkich słów i zwykłość prozaicznej codzienności – jest jednym z najbardziej charakterystycznych elementów twórczości Młynarskiego...